سلام

سال نو رو دوباره تبریک میگم

اومدم بگم خسته شدم و یه عالم کار و تحقیق دارم

حوصله اینترنتو و وب رو ندارم، حوصله شعر نوشتن و شعر خوندنم ندارم

بیشتردوستامم رفتن تقریبا

روزای خوبی اینجا داشتم

-تابستون که مکه بودمو یادم نمیره( البته تو وب قبلیم بود )

-روزای تلخ و دعواهامونم یادم نمیره!( بلاخره همش که شادی نمیشه)

توی این یک سالی که اینجا بودم خیلی چیزا یاد گرفتم

یکیش این که اعتماد چیزه خوبیه ولی نه هرجا و نه به هرکس

با انواع زندگی بچه ها آشنا شدم و از راهنماییشون استفاده کردم

دوستایی پیدا کردم با قومیت های مختلف ایران از شمال گرفته تا جنوب، از شرق تا غرب

دوستایی که فراموش نمیکنم مثل مسافر عزیز،محمد حسین عزیز، فاطمه خانوم  ِگل، آبجی مریم ،مه نبات جونم، پیمان ، موژان جان، یواشکی و خیلیای دیگه

از همتون ممنونم

التماس دعای ویژه دارم

بدی ای دیدین ببخشین

یا علی

+ مسافر عزیز وب خاطراتم احتمالا باز میمونه، ولی دیر به دیر میام دیگه ببخشین

+ این پست آخرو خواستم به اسم خودم بنویسم .

ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی

چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی

خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی

همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی

ای فضل خوش چو جانی وز دیده‌ها نهانی

اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی

ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی

ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی

ای گل چمن بیارا می‌خند آشکارا

زیرا سه ماه پنهان در خار می‌دویدی

ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را

کاحوال آمدنشان از رعد می‌شنیدی

ای باد شاخه‌ها را در رقص اندرآور

با یاد آن که روزی بر وصل می‌وزیدی

بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان

شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی

سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی

چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی

(مولانا جلال الدین محمد )

پ.ن: انتخاب شعر واسه آغاز بهار خیلی سخت بود!

پ.ن: پیشاپیش سال جدید رو به همه ی دوستان تبریک میگم،‌ امیدوارم امسال براتون سال خوبی باشه.

سال 90 با همه ی خوبی و بدیاش رفت،‌حالا ما موندیمو کارایی که انجام دادیم.

برای منم دعا کنین خواهشا"!

اینم یه شاخه گل تقدیم به همه ی مهربونا...

بعدا نوشت: بعد از عید یا میرم یا با تغییرات برمی گردم

در هر صورت خداحافظ همگی

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست

حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست



مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او

عکس خود دید گمان برد که مشکین خالیست



می‌چکد شیر هنوز از لب همچون شکرش

گر چه در شیوه گری هر مژه‌اش قتالیست



ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر

وه که در کار غریبان عجبت اهمالیست




بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد


که دهان تو در این نکته خوش استدلالیست



مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد

نیت خیر مگردان که مبارک فالیست



کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد

حافظ خسته که از ناله تنش چون نالیست

پ.ن: عکسام بهش نمیخورد ، کلا نذاشتم.

پ.ن: حافظ اولین شاعری بود که بعضی از شعراشو حفظ کردم.

سلام به همه ی دوستایی که میان اینجا و البته اونایی که نمیان

دیشب بعد از قریب به ده سال رفتم جمکران

عجب حالی داشت اونجا...............

نمیتونم بگم چطوری بود، هیچ کلمه ای به ذهنم نمیاد

فقط موندم تو لطف خدا

این هفته منو دعوت کرد ! خیلی به یه صفای روحی نیاز داشتم

مرسی خدای من

ببخشید که بهتون سر نمیزنم

سرم شلوغه، درسام سنگین شده

از رشتمم اصلا خوشم نمیاد ، خوندنش برام خیلی سخت شده

لیسانسشو که گرفتم میرم تو زمینه ی هنر، این رشته های علمی باشه برای اندیشمندان!!

ما روحمون یه جای دیگست!

سر کلاس به جز جزئیات چهره ی استاد هیچی نیست که نظرمو جلب کنه!

مدادمو برمیدارم و صورتشو میکشم تو جزوم!

این شده درس من سر کلاسای مدیریت دولتی !!!!

مرسی که اومدین و معذرت میخوام اگر دیگه نیومدم

التماس دعا از همه شما دوستای همیشگی خودم

یاعلی

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو
تقویم را معطل پاییز کرده است
در من مرور باغ همیشه بهار تو
از باغ رد شدی که کشد سر مه تا ابد
بر چشم های میشی نرگس غبار تو
فرهاد کو که کوه به شیرین رهات کند
از یک نگاه کردن شوریده وار تو
کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو
چشمی به تخت و پخت ندارم . مرا بس است
یک صندلی برای نشستن کنار تو

بعدا نوشت:

یک .... دو....سه....چهار....بیست و پنج....بیست و شش..........

میشمارم

همه دوستایی که داشتم

یک ... دو ....سه........

دوستایی که الان دارم

همیشه ترجیح میدم دوستای واقعی داشته باشم

که همیشه کنارم باشن که در هر شرایطی تنهات نذارن

حتی اگر به تعداد انگشتای دست باشن!

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها اما

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت

چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی

حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت

امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی

بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت

شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل

میان گریه می گفتم که کو ای ملک سلطانت

چه شبهایی که چون سایه خزیدم پای قصر تو

به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت

به گردنبند لعلی داشتی چون چشم من خونین

نباشد خون مظلومان؟ که می گیرد گریبانت

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت

به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق میورزند

نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت

( محمد حسین شهریار )

پ.ن1: عکس بی ربط به شعره ، همینجوری دیدم قشنگه گذاشتمش.

پ.ن2: از فردا کلاسام شروع میشه، هر ازگاهی میام این طرفا.

این شعر نیست آتش خاموش معبدیست

این شعر نیست قصه احساس سنگهاست

این شعر نیست نقش سرابیست در کویر

این شعر نیست زندگی گنگ رنگ هاست

گر شعر بود بر

لب خشکم نمی نشست

گر شعر بود از دل سردم نمی رمید

گر شعر بود درد مرا فاش می نمود

گر شعر بود تیغ به زخمم نمی کشید

 این شعر نیست لاشه مردیست پای دار

 این شعر نیست خون شهیدیست روی راه

این شعر نیست رنگ سیاهی است در سپید

 این شعر نیست رنگ سپیدیست در سیاه

 گر شعر بود مونس چنگ و رباب بود

 گر شعربود از دل خود می زدودمش

 گر شعر بود بر لب یاران سرود بود

 گر شعر بود نیمه شبی می سرودمش

( نصرت رحمانی )

پ.ن: ببخشین که بهتون سر نمیزنم، حال خوبی ندارم

پ.ن2: ................